4. o vaxtlar sevmezdim işigin sönmeyini, amma indi şirin günler kimi xatirlayiram o anlari. şam işiginda ailece söhbet etmeyin evezini ne vere biler?! hele qiş vaxti kentde iken işiqlarin sönmesi ayri bir lezzet idi. bayirda soyuq hava, sen ise içeride isti çay içirsen, bir terefden yanan odunun hafif şakkiltisi, bir terefden şam işigi ve şamin etrafina toplanmiş aile...bir mövzudan o biri mövzuya atlayaraq uzanan söhbetler. beh...beh... hele bizim kendimiz şimal regionunda olduğu üçün arada canavar, ya da çaqqal ulamasi da eşitmek olurdu. o da ayrica bir mistik atmosfer yaradirdi -* indi ise kentde demek olar ki, işiq sönmür. ne şakkildayan odun peçi qalib, ne de öldürülmekden canavarlar. şam etrafina toplaşib söhbet edenlerin yarisi ise kend qebirstanligindadirlar. şeherde ise işiq sönse bele planşetlerin, noutbuklarin, telefonlarin caynagindan qurtulub toplanmaga furset tapmayan bir ailemiz var.